ทดสอบกระดาษพีซซิ่ง

posted on 14 Jan 2013 09:58 by sewingmania in sewing
เมื่อวันก่อนได้มีโอกาสคุยกับพี่คนหนึ่ง เขาเล่าว่าจริงๆ แต่ก่อนจะติดต่อกับใครก็ต้องเขียนจดหมาย กว่าจดหมายจะไปถึงก็ต้องใช้เวลาหลายวัน เดี๋ยวนี้ติดต่อใคร แป๊ปเดียวเดี๋ยวก็ติ๊ง..เดี๋ยวก็ติ๊ง... (เสียงเตือนของ whatApp หรือ Line) สะดวกสบายจริงๆ หลายคนก็เลยสนใจแต่กับมือถือตัวเอง ไม่ได้สนใจคนที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน ทำให้คนเราขาดการสังเกต และใส่ใจ ถ้าวันหนึ่งเรานั่งรถเมล์แล้วเกิดเหตุการณ์ขึ้นสักเหตุการณ์หนึ่งซึ่งอาจจะเกิดกับเราเองหรือคนที่นั่งบนรถด้วยกัน ก็คงจะไม่ทันได้ระวัง และอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง อันตรายทีเดียว ฝากไว้ด้วยนะคะว่า อย่าแค่ก้มหน้าก้มตาดูโทรศัพท์-แทบเลต ฯลฯ อย่างเดียว ดูไปรอบตัวด้วย
...ไม่ได้เข้ามาเขียนนานพอควร เพราะทุกวันนี้ก็ยังจัดระบบตัวเองไม่เข้าที่สักที ก็เลยไม่มีประเด็นให้เขียนถึง เพื่อนบางคนก็บอกว่าเดี๋ยวนี้เขาเขียนกันบนเฟซบุ๊คแล้ว มัวมาเขียนบล็อกอยู่ทำไม เออ...ไม่รู้สิ มีเฟซบุ๊คกับเขาเหมือนกัน แต่ไม่ด้มีเพื่อนมากมาย เพราะเป็นคนคุยไม่ค่อยรู้เรื่อง
เมื่อช่วงปีใหม่มีโอกาสไปห้างฯ แวะไปร้านภิญญ์เห็นมีคนนั่งทำงานฝีมือกันเต็มร้าน ดูแล้วก็น่าปลื้มใจแทนเจ้าของร้าน ที่มีคนสนใจสนับสนุน อุดหนุน ตอนที่ไปตั้งใจจะแวะไปซื้อแผ่นใยสังเคราะห์ แต่ปรากฎว่าทางร้านเขาไม่มีขนาดที่ต้องการ ก็เลยยืนหมุนอยู่ในร้าน หันไปเจอห่อกระดาษพีซซิ่ง ซึ่งเป็นการะดาษสำหรับเย็บด้วยเทคนิคการต่อผ้า (อันนี้ลอกมาจากหน้าซอง) ห่อหนึ่งราคา 19 บาท ขนาดประมาณ 90*95 ซม. อืม...ถูกดีขอลองหน่อย ก็เลยซื้อมา
 
หลังจากลองคลี่ออกมาดู เนื้อกระดาษจะคล้ายๆ ถุงใส่ของที่ทำจากผ้าเคมีแบบหนึ่ง ฉันจำไม่ได้แล้วว่าเขาเรียกอะไร จริงๆ พวกทำมาร์เก็ตติ้งและประชาสัมพันธ์เขาจะรู้จักดี เพราะต้องหาของเวลาทำโปรโมชั่นสินค้า จำได้ว่าคุณนินนาท สินไชยเคยบอกว่า ตัวเขามีโรงงานที่ผลิตผ้าแบบนี้
เนื้อกระดาษค่อนข้างแข็งและหนากว่ากระดาษพีซซิ่งของญี่ปุ่น จากนั้นก็ทดลองเย็บด้วยมือ ก็พอได้อยู่นะ แต่ไม่ค่อยเหมาะ เลยเปลี่ยนมาลองเย็บด้วยจักร ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าต้องดีกว่า แต่ก็ทนทานเวลาที่เราต้องเลาะแล้วเลาะอีก งานนี้ฉันก็เลยได้กระเป๋าที่ต่อผ้าแบบ String Patch ซึ่งเป็นแพตเทิร์นที่เอามาจากหนังสือของคุณโยโกะ ไซโตะ
มาว่าที่ String Patch จำไม่ได้ว่าเคยพูดถึงไปหรือยัง ฉันได้ยินคำนี้ครั้งแรกที่อ.ผุสดี นาวาวิจิต ตอนนั้นฉันสงสัยคำแปลในหนังสือของคุณครูมาซาโกะที่อาจารย์เป็นผู้แปล พอเจอหน้าก็เลยถามอาจารย์ อาจารย์อธิบายว่าเป็นการเย็บผ้าที่ตัดเป็นเส้นๆ เรียงกันไง String มีหลายความหมาย เช่น หมายถึงเชือก แถว และความหมายหนึ่งก็คือ การจัดเรียงเป็นแถว ดูรูปแล้ว เข้าใจทันทีเลย
การทำงานก็เริ่มจากพิจารณาแพตเทิร์นก่อนว่าจะแบ่งลายอย่างไร เพื่อให้เย็บพีซซิ่งได้ เมื่อแบ่งเสร็จก็ลอกลาย แล้วก็จับคู่สีผ้า เริ่มเย็บ ประกอบลวดลายที่แบ่งไว้ แล้วก็ประกอบเป็นตัวกระเป๋า ครั้งนี้จับเศษผ้าอะไรมาได้ก็เย็บรวมๆ กันไป สีก็เลยจะดูมั่วๆ นิดหน่อย แต่ก็ออกมาพอดูได้อยู่นะ (ขออวยตัวเองนิดนึง)
 
 
ครั้งนี้นอกจากทดสอบการใช้กระดาษพีซซิ่งแล้ว ยังทดสอบการใช้แผ่นใยสังเคราะห์ด้วยค่ะ กระเป๋าใบนี้ใช้แผ่นใยฯเกาหลี ซึ่งซื้อมาจากร้านควิลต์ที่ไชน่าเวิร์ล ความหนาน่าจะสัก 140 กรัม จัดว่าหนาพอดูสำหรับกระเป๋าใบเล็กๆ ตอนประกอบจึงทุลักทุเลเล็กน้อย แผ่นใยฯเกาหลีนี้เนื้อจะอัดมาค่อนข้างแน่น ถ้าควิลต์มือจะลำบากไป ควรควิลต์ด้วยจักร แต่รูปทรงของกระเป๋าอยู่ทรงดีมากค่ะ คนที่ชอบให้ทรงกระเป๋าตั้งแข็งเป็นทรง แผ่นใยฯแบบนี้ได้เลย แต่ถ้าเทียบเนื้อกับใยเด้งของคุณดิวแล้ว ใยเด้งใช้มือควิลต์ก็พอได้อยู่ แต่อาจารย์จุงโกะบอกว่า น่าจะเป็นใยสำหรับควิลต์ด้วยจักรมากกว่าค่ะ
พบกันใหม่ครั้งหน้านะคะ จะพยายามหาประเด็นมาเล่าสู่กันฟัง
     

Comment

Comment:

Tweet

สวัสดีปีใหม่ค่ะ ดีใจที่กลับมาเขียนบล็อกให้ติดตามอีกนะคะ

#1 By ปู (103.7.57.18|116.68.150.77) on 2013-01-21 14:22