Friendship Bear !

posted on 05 Oct 2009 16:59 by sewingmania in sewing

ในชีวิตของคนเรา ถ้าเราได้พบกับเพื่อนที่ดี ก็นับว่าเป็นโชค

ไม่รู้ใครเป็นคนพูดคำคำนี้ให้ฟัง แต่โดยส่วนตัวก็เห็นด้วย

ในชีวิตของฉัน ได้พบและรู้จักกับคนมาก็ไม่น้อย แต่คนที่จะมาเป็นเพื่อนจริงๆ นั้นมีไม่มากนัก

...

สำหรับเพื่อนกลุ่มนี้ ได้พบและรู้จักกันมานาน แม้จะไม่ได้รู้จักมักคุ้นมาตั้งแต่สมัยเรียนประถม มัธยม ฯลฯ แต่เราก็รู้จัก สนิทสนม และใช้ช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตด้วยกัน แม้วันนี้เราจะไม่ได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ร่วมกันเหมือนเมื่อก่อน แต่ชีวิตเราก็ยังวนเวียนให้ไปพบกันอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นเสียงที่ผ่านไปตามคลื่นโทรศัพท์ ข้อความผ่านเอสเอ็มเอส หรือบางครั้งก็เป็นจดหมายผ่านทางไปรษณีย์ ซึ่งพัฒนาต่อมาเป็นอีเมลล์ Hi 5 face book ฯลฯ

เมื่อวานนี้ (4 ตุลาคม 2552) เป็นวันที่เรามารวมตัวกันอีกครั้ง หลายคนแซวว่าเป็นการรวมรุ่นที่อายุรวมกันมากที่สุดในโลก หลังจากรวมกันที่เชียงใหม่ไปหนึ่งรอบ แค่ 5 คน ครั้งนี้ที่กรุงเทพฯ เพิ่มเป็น 7 คน แต่ละคนก็อายุไม่ใช่น้อยๆ ทั้งนั้น

ครั้งนี้พบกันที่บ้านคุณสามารถแมน ในย่านใจกลางเมือง เพื่อให้เพื่อนซี้จากเชียงใหม่ได้เดินทางมาพบง่ายหน่อย นัดกันประมาณเที่ยงๆ แต่ก็มีคนมา 11 โมง แล้วโทร.เรียกให้มาด่วน มีบางคนที่นั่งรถเลยเพราะเข้าใจผิด

สรุปแล้ว....ยังไงเราก็ถึงบ้านกันด้วยดีทุกคน

การมารวมตัวครั้งนี้ก็เลยตั้งใจทำ White Bear ขึ้น 1 ตัวมอบให้กับเจ้าของบ้าน เป็น friendship Bear เพื่อระลึกถึงวันวานของพวกเรา แพตเทิร์นหมีตัวนี้มีขายาว แต่เดิมใช้ผ้าลายไม้ ตั้งชื่อว่า woody bear ครั้งนี้ใช้ผ้าขนสั้นๆ สีครีม เลยตั้งชื่อว่า white bear- หมีขาว ประยุกต์การตกแต่งหน้าตาจากเดิมทีใช้ไหมปักทึบเป็นจมูก มาใช้เศษผ้าปะลงไป และวคัตเวิร์ค จมูกดูเบี้ยวไปหน่อยเพราะไม่ได้เนาไว้ก่อน ตกแต่งตัวด้วยดาวสีน้ำเงิน น่ารักจนไม่อยากให้ แต่ไม่เป็นไร เพื่อเพื่อนแค่ยังเล็กน้อย

หลังจากกินส้มตำไปหนึ่งมื้อ นั่งคุยเรื่องความหลังครั้งเก่า ตั้งแต่สมัยเข้าทำงานใหม่ๆ เรื่องฮาๆ ตอนน้ำท่วม เรื่องขำๆ ตอนไปเที่ยวเขากระโหลก เกาะช้าง และที่อื่นๆ ที่ไปทีไรกลับมามักมีเรื่องเศร้าๆ ของบ้านเมืองทุกทีสิน่า แล้วก็เรื่องโกรธกัน งอนกันระหว่างไปเที่ยวบ้าง ระหว่างทำงานบ้าง เรื่องใส่ร้ายป้ายสีกันบ้าง ชีวิตทุกเย็นวนเวียนอยู่ในโรงหนัง งานนิทรรศการศิลปะ ในห้างสรรพสินค้า ฯลฯ ฟังแล้วรู้สึกว่า พวกเราผ่านช่วงเวลาแบบนั้นมาได้อย่างไร

ไม่รู้สิ โกรธกัน เดี๊ยวก็ดีกัน เพราะเราทำงานด้วยกัน เห็นหน้ากันทุกวัน ก็ห้องทำงานมันเล็กนิดเดียว

ถ้าโกรธกันตอนที่ไปเที่ยว มันก็แค่แป๊ปเดียว เพราะที่ที่เราไปมันห่างไกล ไม่มีรถผ่านมา แถมยังนอนเต้นท์เดียวกันอีก ก็เลยไม่รู้จะโกรธกันไปนานๆ ทำไม

เวลาดีใจ เศร้าใจ เราก็ดีใจ เศร้าใจด้วยกัน เพราะเรานั่งทำงานด้วยกัน เห็นหน้ากันทุกวัน เรื่องอะไรก็รู้กันทั่วไปหมด

ทุกวันนี้ .... เราก็เลยยังเป็นเพื่อนกัน แม้ว่าตอนนี้ทุกคนจะมีพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง มีครอบครัวต้องดูแล

สรุปแล้ว พวกเราเป็นเพื่อนกันมากว่า 20 ปี ไม่อยากจะเชื่อว่า มิตรภาพของเพื่อนมักช่างยาวนานดีแท้

การพบกันของเราไม่เคยมีคำร่ำลาใดๆ พวกเราออกมานั่งกินกาแฟแล้วคุยกันต่อว่าครั้งต่อไปเราจะไปเจอกันอีกทีที่ไหน แต่มีคนร่ำๆ ว่าอยากไปเขากระโหลกอีก